Geniaal deel 4

Hoe kan het toch dat sommige kinderen moeiteloos met bananenvoeten lopen. Oftewel linker schoen of laars rechts en vice versa. Dat zit nooit lekker. Het jongetje van de voeten op de bijgevoegde foto had er geen probleem mee. Hij had het niet eens in de gaten. Net zoals hij ook niet naar de wc hoeft, maar het nog prima op kan houden. Ongemak hoort erbij, is deel van zijn zijn. Ongemak verdraag je gewoon, waarom zou je het jezelf wat aangenamer maken. Als je dit jaren achter elkaar volhoudt, merk je het zelf eigenlijk niet meer. Lijkt…..Tot je op een bepaald moment de boel gaat saboteren. Schijnbaar heb je toch jezelf tekort gedaan, te vaak ja gezegd als je eigenlijk nee wilde zeggen. Maar voor de lieve vrede toch maar gedaan wat goed was voor de ander. Ergens in je systeem gaat er dan iets grommen. Eerst klein, dan steeds iets groter, tot het eruit knalt. Verbazing alom, waar komt ineens die enorm sjagerijnige uitval vandaan? Er gebeurde toch niks. Saboteren bij kinderen kan de vorm aannemen van een soort liegen en bedriegen. Ja zeggen, maar stiekem iets anders doen. Of een sleutelbos verstoppen als reactie op veel moeten waar je toch echt geen zin in had. Nee zeggen is geen optie, dus dwarszitten vindt een andere uitingsvorm. Veel moeten is sowieso een issue. Deze karakterstijl ontwikkel je in de “terrible two fase”. De “Ik ben twee dus ik zeg nee fase” De fase van ontwikkelen van autonomie. Zeggenschap over je eigen keuzes. Als hierin je levensthema ligt, is deze fase heel belangrijk. Voelde je je daar erg beknopt?  Stond je tot je derde in de box bijvoorbeeld of was er gewoon geen ruimte om je eigen weg te gaan dan wordt nee zeggen en kiezen voor jezelf steeds lastiger. Met schijnbaar rebels gedrag tot gevolg. Bij alles wat móet gaan ze in de contramine. Grenzen zijn er om te doorbreken. Keer op keer. Voelen waar je eigen grenzen zijn en waar de grens van een ander is, is bijna niet meer te voelen. Extreem vermoeiend. Voor iedereen. En dan ook nog dat enorme rechtvaardigheidsgevoel. Eindeloos. De kunst van het nee zeggen op momenten dat dat kán, water bij de wijn doen, kunnen accepteren dat regels ook te maken hebben met veiligheid heeft begrip, zorg, liefde en aandacht nodig. En dat lukt vooral goed als je als ouder of opvoeder de zachtheid ziet onder de dwarsheid. Veel plezier weer bij het spotten van de wereldverbeterende dwarskeutels!