Geniaal deel 4

Hoe kan het toch dat sommige kinderen moeiteloos met bananenvoeten lopen. Oftewel linker schoen of laars rechts en vice versa. Dat zit nooit lekker. Het jongetje van de voeten op de bijgevoegde foto had er geen probleem mee. Hij had het niet eens in de gaten. Net zoals hij ook niet naar de wc hoeft, maar het nog prima op kan houden. Ongemak hoort erbij, is deel van zijn zijn. Ongemak verdraag je gewoon, waarom zou je het jezelf wat aangenamer maken. Als je dit jaren achter elkaar volhoudt, merk je het zelf eigenlijk niet meer. Lijkt…..Tot je op een bepaald moment de boel gaat saboteren. Schijnbaar heb je toch jezelf tekort gedaan, te vaak ja gezegd als je eigenlijk nee wilde zeggen. Maar voor de lieve vrede toch maar gedaan wat goed was voor de ander. Ergens in je systeem gaat er dan iets grommen. Eerst klein, dan steeds iets groter, tot het eruit knalt. Verbazing alom, waar komt ineens die enorm sjagerijnige uitval vandaan? Er gebeurde toch niks. Saboteren bij kinderen kan de vorm aannemen van een soort liegen en bedriegen. Ja zeggen, maar stiekem iets anders doen. Of een sleutelbos verstoppen als reactie op veel moeten waar je toch echt geen zin in had. Nee zeggen is geen optie, dus dwarszitten vindt een andere uitingsvorm. Veel moeten is sowieso een issue. Deze karakterstijl ontwikkel je in de “terrible two fase”. De “Ik ben twee dus ik zeg nee fase” De fase van ontwikkelen van autonomie. Zeggenschap over je eigen keuzes. Als hierin je levensthema ligt, is deze fase heel belangrijk. Voelde je je daar erg beknopt?  Stond je tot je derde in de box bijvoorbeeld of was er gewoon geen ruimte om je eigen weg te gaan dan wordt nee zeggen en kiezen voor jezelf steeds lastiger. Met schijnbaar rebels gedrag tot gevolg. Bij alles wat móet gaan ze in de contramine. Grenzen zijn er om te doorbreken. Keer op keer. Voelen waar je eigen grenzen zijn en waar de grens van een ander is, is bijna niet meer te voelen. Extreem vermoeiend. Voor iedereen. En dan ook nog dat enorme rechtvaardigheidsgevoel. Eindeloos. De kunst van het nee zeggen op momenten dat dat kán, water bij de wijn doen, kunnen accepteren dat regels ook te maken hebben met veiligheid heeft begrip, zorg, liefde en aandacht nodig. En dat lukt vooral goed als je als ouder of opvoeder de zachtheid ziet onder de dwarsheid. Veel plezier weer bij het spotten van de wereldverbeterende dwarskeutels!

Geniaal deel 3

Jezelf op twee benen zetten en gaan lopen is nog steeds een overweldigende prestatie. De drang van binnen is groot, je krijgt eindelijk overzicht. Maar net als bij Sebastiaan de spin is die drang niet geheel zonder gevaar. Risico’s liggen op de loer en dat weet je maar al te goed. Wankel evenwicht, zwaartekracht en massieve uitstekende meubelstukken. Ergens ineens bij kunnen betekent ook, dat er van alles in beweging kan komen. Plantenpotten die zomaar de vensterbank af zoeven als je aan het exploreren bent. Harde vloeren die angstaanjagend snel dichtbij komen als je voeten even moeten zoeken. Multitasken wordt op de proef gesteld. Lopen én iets in je handen houden is een vak appart. Zeker als je daarbij ook nog allerlei impulsen vanuit je omgeving moet verwerken. “Toe maar, je kunt het wel!” of  “Stop de blokjes maar in de stoof” enz enz. Goedbedoeld en motiverend, dat zeker. Maar soms heeft zo’n dreumes gewoon even een handje nodig om veilige de overkant te bereiken. Is het fijn om te kunnen vertrouwen dat je hoe dan ook wordt opgevangen. Dat je leert dat samen doen geen zwaktebod is, maar dat je daarvan groeit. Dat je zelfvertrouwen krijgt en leert om hulp te vragen als je het even niet redt. Als je het ervaren van lijfelijke steun als dreumes niet hebt opgepikt, ontwikkel je een ‘ik doe het wel lekker zelf’ modus. Wilskracht, daadkracht, voorop lopen worden dan krachtige kwaliteiten. We kennen ze wel, de haantjes de voorsten. Altijd op zoek naar uitdagingen, de baas kunnen spelen en boordevol goede plannen en ideeën. Ze nemen zo een heel team mee naar de overwinning. Optimistisch en positief.  Echt samenwerken en vertrouwen dat anderen er ook voor jou zijn is dan wat anders. Kwetsbaarheid zit diep verstopt. Om hulp vragen is voor watjes. Maar de krachtigste leiders kennen ook hun eigen kwetsbaarheid, hebben hart voor de zaak en kunnen delegeren en samen werken. Als jonge kinderen zich verschuilen achter een rol als haantje de voorste weet je dat ze eigenlijk diep (heel diep) van binnen zouden willen dat er iemand voor ze was. Iemand die zacht en subtiel de kwetsbaarheid een kans geeft. Die ze leert dat de wereld gewoon doordraait als je even hulp nodig hebt. Oftwel, iemand die door de branie heen prikt. En van wilskracht, doorzettingsvermogen en leiderschap een echte kwaliteit maakt en geen schild waar achter je je kunt verschuilen.

Ken je zo’n haantje? Probeer dan eens een kijkje te nemen achter dat schild.  Veel plezier!

Geniaal deel 2

Over ontwikkelingspsychologie is al oneindig veel geschreven en gepraat. Gevoelige perioden, kinderkarakterstijlen, zone van de naaste ontwikkeling, basisbehoeftes, ontwikkelingsfases, er is zoveel te ontdekken bij kinderen.
Voor mij krijgt theorie betekenis als ik er iets van terug kan vinden bij de kinderen in de praktijk. Van al die theorieën is gelukkig veel terug te vinden als je met kinderen werkt. Als het goed is openbaren zich ook toch nog steeds nieuwe theorieën. Er is nog zoveel bijzonders te ontdekken in de kinderen van tegenwoordig. In mijn werk maak ik gebruik van de theorie achter de ontwikkeling van de kinderkarakterstijlen. In de blog hiervoor (Geniaal) kwam de eerste fase in het zonnetje te staan. De periode vanaf het prilste begin tot en met de geboorte. Welkom op aarde, letterlijk. In de tweede fase die er direct op volgt staat het thema overvloed of tekort centraal. De periode waarin je gevoelig bent voor ervaringen die daarmee gepaard gaan, duurt tot een jaar of anderhalf. Zelfvertrouwen is direct gekoppeld aan dit thema. Denk je van jezelf dat je altijd tekort schiet of ben je dik tevreden met jezelf.
In gedrag bij kinderen vind je dat terug. Fijn is het, om achter dat gedrag de behoefte aan erkenning te kunnen zien. Bodemloze put kinderen kunnen het zijn. Je stopt er van alles in, aandacht, veel aandacht, eten, veel eten, maar het lijkt nooit genoeg. Je pept ze op als ze moe zijn, stimuleert ze om door te zetten, moedigt ze aan als ze onzeker zijn. Maar het lijkt nooit genoeg. Daarnaast zijn ze zorgzaam en gezellig, kletsen ze honderduit, komen met lieve zelfgemaakte cadeautjes en houden van knuffelen. Als ouder en leerkracht raak je in verwarring. Ook hier weer herhaalt deze gevoelige periode van net na de geboorte zich. Zo tussen de 7 jaar en 9 jaar kan dat onzekere en faalangstige gevoel weer wat meer om aandacht vragen. Reken je dan even terug dan kom je terecht in die fase net na de geboorte. Warmte en voeding stonden toen met stip op één in de behoeftepiramide. De grap is dat het ook weer helpt als daarin nog wat aangevuld mag worden. Maar hoe dan? Spenen, warme flesjes, wikkeldoeken, tummytubs…..zo’n achtjarige joekel ga je daar toch niet meer mee lastig vallen. En toch…….het zou zo helpend zijn. Daar ligt namelijk je basisvertrouwen. Warm, doorvoed, tevreden. Als jij het warm hebt en een gevulde buik ben je schijnbaar de moeite waard. Dat geeft vertrouwen, zelfvertrouwen. Een vertaalslag van die behoefte voor grotere kinderen is te maken. Juíst omdat de kinderen die dat nodig hebben het zullen herkenen en opzuigen.
Met een dekentje samen op de bank. Zomaar een keer een XL zak chips helemaal in je eentje op mogen eten. Er is genoeg en je doet ertoe! Dat is de boodschap die je eindeloos mag herhalen. Verwennen kan niet als het gaat om opbouwen van zelfvertrouwen. Dus ga af en toe helemaal los. En leer die kinderen dat leren in kleine stapjes en met veel herhalen heel fijn kan zijn. En dat je soms best iets kan doen wat je nét iets te lastig lijkt. Maar niet té lastig want dan haken ze af. Rust, Reinheid en Regelmaat zijn gouden termen voor kinderen die in deze fase nog wat hebben in te halen. Leuk hè! Dan krijgt meer aandacht geven, stimuleren en aanmoedigen ineens een andere lading. Je legt daarmee een bodem in die bodemloze put! En dat is genieten, dat dan niet alles er dwars doorheen zakt, maar blijft liggen. Extreem waardevol! Veel plezier weer met kijken en onderzoeken of je een kind kent met deze behoefte. En er dan ook gelijk vol warmte en aandacht mee om kan gaan.

Volgende keer fase 3 van 5

Geniaal deel 1

Al eerder kwamen gevoelige perioden ter sprake. Op dit moment komt het belang van zo’n gevoelige periode steeds om de hoek kijken. In mijn werk met jonge kinderen maar ook bij terugkerende vragen in Facebook groepen. Iets leren op het moment dat dat op z’n gemakkelijkst gaat is als zwemmen met de stroom mee. Tegen de stroom inzwemmen is een logisch gevolg van leren als je er nog niet aan toe bent. Maar hoe weet je nou wanneer je kind toe is aan wat nieuws of aan verdieping? Door te kijken en begrijpen. De vorige keer schreef ik al dat die eerste 6 jaar van een mensenleven hele overzichtelijke ontwikkelingsstappen in zich heeft. Neem nou dat eerste begin, zwangerschap en geboorte. Stel, dat verliep niet geheel volgens het ‘Rose Wolk Principe’. Baby’s ontwikkelgevoeligheid en -behoefte liggen op dat moment bij zich welkom en veilig voelen. Je als klein mensjes kunnen verbinden met de mensen om je heen. Niet altijd alles rondom zwangerschap en geboorte draagt bij aan dat warme welkom, die gekoesterde veiligheid. Dat maakt indruk op dat prille mensje (en zijn ouders). Maar het leven gaat verder en als de rust is weer gekeerd ga je vrolijk verder naar de volgende fase. De fase met gevoeligheid voor letterlijke warmte en voeding. Is er genoeg van alles voor je? Dat de baby in die eerste fase niet helemaal kreeg wat hij nodig had wordt even opgeschort. Tot ze een jaar of 6-7 zijn en weer opníeuw de kans krijgen om daar wat in te leren. Opnieuw komt de behoefte aan je welkom voelen, geborgenheid en veiligheid even in het zonnetje te staan. En kom je als ouder en leerkracht vaak met enorme vragen te zitten. Hoezo ineens weer moeite met afscheid nemen op het schoolplein???… Hoezo weer in bed plassen???…Hoezo ineens weer alle lichten aan bij in slaap vallen???… Hoezo die grote 3e groeper ineens weer bij je in bed???… Nou, gewoon, omdat ‘ie iets heeft in te halen. En vaak alleen al als je dat ziet en begrijpt komt er rust. Ohhhh, je wilt gewoon even zeker weten dat ik blij ben dat je er bent? Of…, ‘dat was toen ook écht even schrikken toen je werd geboren, je kon nog niets zelf en moest alles laten gebeuren. Maar NU kun je al zoveel meer zelf! ‘.  Je kind laat zien om welke gevoelige periode het gaat! En juist nú, in deze herkansing, kun je je kind helpen om deze gevoelige periode aan te grijpen om zich veilig en verbonden te voelen. Wat zit die ontwikkeling van onze kinderen toch geniaal in elkaar! Veel plezier met kijken en begrijpen.

 

p.s. de volgende keer de signalen van de 2e ontwikkelingsfase.

Kitten- en puppiecursus

Je kent dat wel, je hebt een kwetsbaar kitten of puppie onder je hoede genomen.
Direct komen daar allerlei dingen bij kijken.
Van welk eten groeien ze het beste? Wat is goed voor botten en spieren?
Je googled je suf over socialisatieperiodes, ontwikkeling zenuwstelsel en stressbestendigheid, aanpassingsvermogen, gevoelige periodes waarin ze maximaal open staan voor nieuwe indrukken, kritisch prikken enz. enz.

Ondertussen leer je je pup of kitten steeds beter kenen. Laten ze zélf zien wat ze nodig hebben en wanneer ze zich het fijnst voelen.
Ze gaan zich veilig voelen in je huis, wennen aan medehuisgenoten en de stofzuiger.
De plantenspuit maakt overuren als ze de gordijnen en je zachte stoel of tafelpoten hebben ontdekt.
Kortom, die eerste maanden zijn wezenlijk voor het samen opgroeien.

Reken je katten en honden maanden om naar mensenjaren, kom je tot de conclusie dat die eerste mensenjaren net zo wezenlijk zijn.
In de pak ‘m beet eerste 6 jaar van een mensenleven maken kinderen soortgelijke ontwikkelingsfasen door.
Ook ons zenuwstelsel ontwikkelt zich vanaf het prilste begin, je stressbestendigheid, het kunnen verbinden met de mensen om je heen, je veilig voelen.
De basis daarvan wordt gelegd in die eerste jaren.

Ook bijna ouders googelen zich suf over alle gevoelige periodes, voeding en adviezen voor hun aanstaande spruit.
Meestal houd je dat wel een Oei ik Groei periode vol, maar dan is alles eigenlijk vanzelfsprekend geworden.

Maar niets is minder waar. Kittens groeien en ontwikkelen beduidend sneller dan onze kinderen. Dus tegen de tijd dat alles wel loopt bij die kittens en puppies, zijn er een aantal maanden voorbij.
En kan inderdaad onze spanningsboog verslappen. Ze redden zich wel, dat eerste jaar kennis, liefde en aandacht heeft zijn vruchten afgeworpen.

Maar bij onze kinderen zijn we er nog niet dan. Ook niet na 2 en ook niet na 3 jaar.
De belangrijkste ontwikkelingsfasen van onze kinderen spreiden zich uit over de eerste 6 jaren.
Dat is best lang om te blijven lezen, googelen, je verdiepen en je steeds weer af te vragen wat je kind je door zijn gedrag wil vertellen.

Toch is het de moeite waard!
Lees over de karakterontwikkeling, die zo logisch in stappen verloopt in die eerste jaren.
Begrijp waar de karaktereigenschappen en het gedrag van je kind vandaan komt.
Weet in welke gevoelige periode je dreumes, peuter, kleuter zich bevindt, zodat je hem daarin kunt voeden, begrenzen en ondersteunen.

Gelukkig gaat die hele ontwikkeling in de herhaling in de tweede periode van zo’n 6 á 7 jaar.
Ieder kind krijgt dus een tweede kans om gevoelige periodes nog een keer te benutten.
En daarna volgt nog een rondje van zo’n 6 á 7 jaar en nóg een en nóg een.
Maar hoe fijn is het om er die eerste 6 jaar al met alle kennis die je kunt vinden over de ontwikkelingsfasen van je kind er te kunnen zijn.
Zodat je kind zich maximaal kan ontwikkelen. En in zijn tweede rondje niet van kuil naar kuil hoeft te klimmen.
Maar lekker door kan groeien en alles kan verdiepen wat hij die eerste jaren heeft geleerd.

Stamboom en focus

Een boomlange 14 jarige is druk bezig om zijn stamboom te tekenen. Best lastig nog de namen van die tantes en ooms en neven en nichten.
Zijn opa is overleden. Achter die naam mag hij van mij een kruisje zetten.
Zo’n kruisje als in een rouwadvertentie bedoelde ik.
Hij maakt er een x van, ook prima. Na even twijfelen krabbelt hij er nog wat boven.
De andere opa leeft ook niet meer. Uit zichzelf tekent hij weer het kruisje met de krabbel erboven.
En dan pas zie ik wat het is. Een kruisje met een doodskop erboven. Als op een piratenvlag.
Wel vaker word ik verrast door van die enorm associatieve kinderen.
Ik heb me inmiddels aangewend om niet direct te reageren, maar te wachten tot er een verband zichtbaar wordt.
Zoals ook nu. Ik heb er verder geen aandacht aan besteed, ik begreep prima wat hij bedoelde.
Wij waren er samen dan ook al uit dat hij associeert als een dolle.
Zo zijn we samen met een vriend van hem een keer een stuk gaan lopen.
Om de beurt vertelden ze van alles. Af en toe waren we bij hem volledig de draad kwijt.
Terugpuzzelend bleek dan dat hij in een split second 13 stappen verder was. Met beelden en al.
Probeer elkaar dan nog maar eens te volgen. Nu maken ze er soms een spelletje van.
In een ‘HUH’ moment gaan ze zoeken vanaf waar hij is gaan associëren en tellen hoeveel stappen hij verwijderd is van het oorspronkelijke thema:)
Snelle associatieve beelddenkers. Begrip doet wonderen voor het zelfvertrouwen.
En voor zijn wens om ook te kunnen focussen heb ik dan wel wat oefeningen achter de hand.

Zoals die met het geeltje en de stip.
Plak het geeltje op ooghoogte. Houd je hoofd stil!
Kijk naar de stip, kijk naar boven, terug naar de stip, kijk naar beneden, terug naar de stip, kijk naar links, terug naar de stip, kijk naar rechts, terug naar de stip.
Niet vaker dan een keer of 2 herhalen en let op, steeds terug naar de stip!!
Instant effect!

En passend bij dat boomlange lijf van ‘m.  Zijn stip een stuk hoger dan de mijne:)

 

 

 

 

Dode hoekspiegel versus Kindercoach

Bij mij staat mijn kind soms in mijn dode hoek.
Ik zie hem vanuit mijn moederpositie dan niet staan, zie niet scherp wat er gaande is.
In mijn rol als kindercoach fungeer ik vaak als dode hoekspiegel.
Vanuit die positie zie ik namelijk wél wat er speelt.

Haarscherp zie ik hoe het schattige jonge broertje feilloos de zwakke plek van zijn zus weet te vinden.
En zijn moeder op het verkeerde spoor zet, zodat het verkeerde kind de wind van voren krijgt.
Moeders en zonen, een bijzondere dynamiek.
Uit ervaring weet ik dat mijn eigen zoon af en toe dankbaar gebruikt maakt van mijn dode hoek.
Jammer voor hem heb ik mijn eigen ‘dode hoekspiegel’ laten installeren.
Door coaches en vrienden die meekijken en me attenderen op de dingen die ik op dat moment niet zie.
Zijn gedrag spiegelt vaak meedogenloos dat wat ik nog heb te leren.
En ik kijk niet graag in de spiegel, maar deze is toch wel handig!

Kleuterwijsheid

Ouders kijken me soms wat vreemd aan als ik het heb over kleuterwijsheid. Meestal zien ze dat op dat moment niet zo. Een wat troebele blik door de wallen onder hun ogen van slaapgebrek omdat zoonlief niet in z’n eigen bed wil slapen.

En toch heb ik er in mijn werk in ruime mate mee te maken. Lees meer

Oud & Nieuw…..in mei!

Vanmorgen liep ik door mijn werkkamer naar de keuken. Overal liggen nog flyers met de oude logo’s en A4tjes met mijn nieuwe logo. Ineens ervoer ik intens wat voor transformatieproces er aan de gang is op dit moment. En dat dat bruisend en opwindend is, maar ook pijnlijk. En kwetsbaar. Als een slang in een net nieuw zacht velletje. Lees meer